Głównym zamysłem wycieczki było wyjście na górę Turkuł, która znajduję się w paśmie Czarnohorskim między Rebrą a Dancerzem.

Pierwszego dnia kierowca busu zostawił nas w miejscowości Łuhy skąd wyszliśmy w stronę klauzy Howerla. Po drodze miły pan strażnik skasował nas odpowiednio za wejście na teren Karpackiego Parku Narodowego (po 10 hrywien za wstęp od osoby + 15 hrywien za jeden namiot). Po uiszczeniu opłaty ruszyliśmy dalej. Pierwszy przystanek klauza Howerla, krótka przerwa na skonsumowanie śniadania i przygotowanie do prawdziwej wspinaczki.

Pierwsze podejście – prawie 1200 metrów przewyższenia na odcinku 10 km. Plecaki ciężkie, słońce praży, niewyspanie po ciężkiej nocy w busie, tak więc wręcz oczywiste było jak doszliśmy na Połoninę Turkulską (1200 m) to postanowiliśmy drzemkę sobie zrobić. Na połoninie są staje w tym jest jedna koliba w której bez problemu można przenocować.

Jednym z motywów jaki mnie przyciąga w góry w tym okresie roku to – krokusy.. jest ich po prostu mnóstwo na połoninach, swym fioletem ubarwiają jeszcze bezbarwne połoniny..

Kolejne metry podejścia, przejście przez kosodrzewinę i po drodze przepiękne widoki na połoniny. Po wyjściu na szczyt Turkuła (1932) postanowiliśmy, że przenocujemy nad Jeziorem Niesamowitym (1750). Okazało się, że nie byliśmy tam jedynymi obozowiczami, po rozłożeniu namiotów przyszła jeszcze grupka 6 osób od strony Popa Ivana. Jeziorko było jeszcze trochę zamrożone, tak więc można było napełnić wody. Legendy mówią, że jeśli kto się wykąpie w jeziorku to znajdzie drugą połowę jeszcze w tym roku. My z jeziorka tylko pobieraliśmy wodę, nikt nie raczył się popluskać (chyba, że ktoś lubi kąpiel z żabami, bo było ich tam mnóstwo). Noc była dłuuuuga i bardzo wietrzna, niektórzy nie mogli zasnąć przez łomot wiatru o namiot, innym wydawało się, że zaraz polecimy razem z tym wiatrem do jeziorka, tylko dwóm osobom udało się zasnąć jako tako. Siła wiatru przez noc była w granicach 60-70 km/h, na szczęście nie padało.

Następnego dnia wstajemy o piątej rano, by po szóstej wyruszyć w stronę Popa Ivana. Pogoda nie poprawiła się, wiatr dalej nam towarzyszył, na grani dochodziło nawet do 100km/h, momentami ciężko było ustać w miejscu, a co dopiero poruszać się… Po kolei szliśmy przez szczyty Rebra (2001) – Brebeneskuł (2037) – Munczel (1999) – Dżembronia (1880) aż doszliśmy przez Pohane Misto na Pop Ivana (2021) na szczycie którego znajdują się ruiny Obserwatorium Astronomiczno – Meteorologiczne.

Na szczycie mnóstwo ludzi różnego pokroju. Od turystów z plecakami po ludzi w trampkach ze siatkami. Spotkaliśmy się tam z naszą ekipą z busu, z początku drugą noc mieliśmy razem nocować na Połoninie Gropa pod Pop Ivanem, jednak Oni postanowili przejść kawałek granią i spać dalej na Połoninie Lemskiej (pod Munczelem). Długo nie posiedzieliśmy na szczycie ponieważ widać było jak szła nawałnica deszczowa w naszym kierunku. Szybko zebraliśmy się i ruszyliśmy w stronę Waskula, by tam skręcić w stronę Połoniny Gropy gdzie mieliśmy nocować w kolibie.

Miejsce noclegowe jest wspaniałe, ponoć znajduję się tam najpiękniejsze huculska koliba w całej Czarnohorze. Hucułów jeszcze nie było przychodzą oni pod koniec maja i do pierwszej połowy września zostają na połoninie, by wypasać bydło. Mieliśmy natomiast różnych innych gości. Najpierw przyszła grupka Ukraińców, którzy spali w kolibie obok. Później ku naszemu zdziwieniu przyjechały 3 samochody terenowe, a wraz z nimi ekipa z Polski z okolic Lublina. Przyjechali od granicy Ukraińsko-Rumuńskiej i chcieli podjechać jak najbliżej Popa Ivana (z nadzieją, że może wyjadą na niego:). Wieczorem impreza zapoznawcza i myk do śpiworka, by nazajutrz ruszyć w stronę busa.

Koło godziny 7 rano żegnając się z nowymi znajomymi, ruszyliśmy z powrotem do Łuhów przez Klewę. Zejście w dolinę nawet szybko zleciało, koło godziny 10 rano byliśmy w dolinie Białej Cisy. Po drodze spotkaliśmy miejscowych drwalów, którzy należycie nas ugościli – chlebem ze słoniną (na 2,5cm) oraz horyłką.

Z uśmiechem na twarzach pożegnaliśmy się z Ukrainą, licząc na szybki powrót w te „prikrasne hory”.



Więcej zdjęć w Galerii zdjęć

Przemoknięci aczkolwiek zadowoleni wszyscy, wróciliśmy do autobusu, co poniektórzy mieli spodnie koloru brązowego od błota, lecz jak to mówią „brąz w modzie”.

Następnego dnia zrobiliśmy sobie objazdówkę z Ustrzyk Górnych w stronę Cisnej. Po drodze zatrzymaliśmy się przed Przełęczą Wyżnią, aby zakupić trochę bryndzy. W Cisnej poszliśmy zobaczyć Siekierezadę, w której dominują rzeźby oraz obrazy Biesów i Czadów.

Po przechadzce po Cisnej, jako, że należę do Grupy Bieszczadzkiej GOPR podeszliśmy do Stacji Rejonowej GOPR w Cisnej. Na miejscu pokazałam wszystkim oraz wytłumaczyłam na czym poległa służba ratownicza w górach, jakie mamy środki transportu oraz omówiłam podstawowe wyposażenie apteczki podręcznej.

Na koniec zrobiłam quiz z pytaniami z całej wycieczki. Dla najlepszych były przygotowane małe kalendarzyki z emblematem GOPRu

Dziękuję wszystkim za wspaniałą wycieczkę!!!

Zdjęcia z wycieczki —-> tutaj

Nic się nie stało, zamiast tego zaproponowałam objazdówkę po Bieszczadach. Wyjazd był zaplanowany na 8 rano spod szkoły w Iwoniczu. Wszystkie dzieci (klasa piąta) szczęśliwe, że jada na zieloną szkołę do Rajskiego zapakowały się do autokaru i ruszyliśmy. Pierwszy krajoznawczy przystanek był już w Rymanowie. Znajduję się tam Galeria oraz huta szkła „Sabina” – jest to jedyna huta szkła artystycznego w Polsce. Mieliśmy okazję zobaczyć hutników przy pracy i nawet była możliwość spróbować wydmuchać taka bańkę ze szkła.

Następnie pojechaliśmy już w stronę Bieszczadów. Kolejnym przystankiem było miasto Lesko, gdzie pokazałam wszystkim jak wygląda jeden z najstarszych kirkutów w Polsce (macewy z XVI – XX w). Następnie ruszyliśmy autokarem w stronę Baligrodu, po drodze w Nowosiółkach zatrzymaliśmy się w Muzeum Przyrodniczo – Łowieckim KNIEJA gdzie można podziwiać zwierzęta jakie występują na terenie Bieszczadów. Kolejnym przystankiem była stacja kolejki wąskotorowej w Majdanie. Niestety kolejka nie jeździ w powszednie dni tygodnia, ale była okazja pooglądania wagoników kolejki. Po zapoznaniu się z historią kolejki pojechaliśmy do Cisnej, na miejscu było troszeczkę wolnego czasu na zakupienie dusiołka – legenda mówi, że kto zakupi dusiołka i po przyjechaniu do domu klęknie na rogu, trzymając go w lewej dłoni, wypowie życzenie to w ciągu roku to życzenie się spełni. Pan Ryszard, który sprzedaję dusiołki, mówił, że jeszcze nikt z reklamacja nie przyszedł po roku czasu, tak więc dusiołek działa. Z Cisnej ruszyliśmy już prosto do ośrodka Caritas w Rajskim, gdzie dzieci miały spędzić 5 dni.Pod wieczór były jeszcze zajęcia w sali projekcyjnej. Używając komputera oraz wyświetlacza opowiadałam o pracy przewodnika jak zostać takim przewodnikiem górskim, również przedstawiłam na czym polega służba ratownicza GOPR, w jaki sposób ratujemy ludzi w górach oraz jakich środków transportu używamy do ewakuacji z gór poszkodowanego

Następnego dnia pogoda również nie dopisała. Postanowiliśmy zorganizować zajęcie w ośrodku. Najpierw pokazałam oraz omówiłam podstawowy ekwipunek turysty wychodzącego w góry, co powinien mieć w plecaku i jakie zasady powinien znać. Po przerwie zrobiłam zajęcia z terenoznawstwa – każdy miał możliwość zorientować mapę z kompasem oraz nauczyć się w jaki sposób posługujemy się mapą. Przedstawiłam również na czym polega GPS jak się nim posługujemy w górach oraz jakie korzyści są z nim związane. Po przerwie dłuższej zrobiłam zajęcia z pierwszej pomocy, uczyliśmy się jak wezwać pomoc oraz jak pomóc poszkodowanemu. Na koniec omówiliśmy działanie krótkofalówek oraz w jaki sposób wywołujemy się, później podzieliliśmy się na 3 grupy, gdzie każda miała swoją ksywkę: jędruś, orzeł, cool i po rozmieszczeniu po całym budynku każda z grup za pomocą krótkofalówki otrzymywała zadanie.

Popołudniu pożegnałam się z wycieczką i ruszyłam dalej by spotkać się z kolejną grupą…

Dziękuje Wam wszystkim za wspólny spędzony czas i zapraszam ponownie w Bieszczady!!!

dwukrotne kliknięcie tryb pełnoekranowy

Muzyka: MGMT Time To Pretend

Zdjęcia: Karolina Kiwior

Krosno – Rymanów (Huta szkła Sabina)

Rymanów – Nowosiółki (Muzeum Knieja)

Nowosiółki – Solina (rejs statkiem po Solinie)

Solina – Przełęcz Wyżna (wyjście na Połoninę Wetlińską)

Przełęcz Wyżna – Krosno

Odczyt z GPSa trasa Przełęcz Wyżna – Chatka Puchatka na Połoninie Wetlińskiej:

Długość trasy: 5,2 km

Średnia prędkość ruchu: 3,5 km/h

Max. prędkość ruchu: 7,3 km/h

Czas przejścia: 1h 29 min

Czas postoju: 1h